کتاب عکاسی بی هوا رویکردی نامتعارف در عکاسی خیابانی (نشر کتاب پرگار)

کتاب عکاسی بی هوا رویکردی نامتعارف در عکاسی خیابانی اثر توماس لوتارد 

آیا می‌توان بدون «نگاه کردن از منظره‌یاب»، بدون «فوکوس دقیق» و بدون «انتظار برای لحظهٔ طلایی»، یک «عکس خیابانی ماندگار» خلق کرد؟ کتاب پیشِ رو، «عکاسی بی‌هوا: رویکردی نامتعارف در عکاسی خیابانی»، اثر نوآورانهٔ توماس لوتارد، با ترجمهٔ مشترک پویا پرهامی و روزبه ملکی، پاسخی جسورانه و هیجان‌انگیز به این پرسش است. این اثر ارزشمند در قطع رقعی، ۱۱۶ صفحه و با کاغذ بالکی توسط انتشارات کتاب پرگار منتشر شده و اکنون به نوبت چاپ دوم رسیده است؛ استقبالی که نشان از تشنگی جامعهٔ عکاسی برای «نفس تازه» در «ژانر خیابانی» دارد.

«عکاسی خیابانی» کلاسیک همواره بر «دقت»، «سرعت» و «حضور ذهنی» تأکید داشته است. اما «لوتارد» در این کتاب مرزها را درنوردیده و «رویکردی نامتعارف» ارائه می‌دهد: «عکاسی بی‌هوا». این سبک که ریشه در «عکاسی شانسی»، «روش سوررئالیستی» و «ضدزیبایی‌شناسی» دارد، شما را به «رها کردن کنترل»، «اعتماد به شانس» و «کشف شگفتی در خطاها» دعوت می‌کند. «تار بودن»، «نورپردازی غیراصولی»، «کادربندی ناقص» و حتی «لنزهای کثیف» در این رویکرد نه «اشتباه» که «فرصت‌هایی برای خلاقیت» محسوب می‌شوند.

پویا پرهامی و روزبه ملکی با ترجمهٔ روان و صمیمی خود، مفاهیمی چون «رهایی از قواعد آکادمیک»، «شهود به جای تکنیک»، «زیبایی تصادف»، «عکاسی پنهان‌کارانه»، «عکاسی از شانه»، «بازی با سایه و نور ناخواسته» و «سوررئالیسم روزمره در خیابان» را به زبانی قابل‌فهم و الهام‌بخش برای مخاطب فارسی‌زبان منتقل کرده‌اند. این نوبت چاپ دوم با جلد شومیز و «کاغذ بالکی» مرغوب، کتابی جمع‌وجور اما پرمغز است که در هر صفحه، یک «جرقهٔ خلاقیت» در ذهن خواننده ایجاد می‌کند.

مطالعهٔ «عکاسی بی‌هوا» به تمام «عکاسان خیابانی» که از تکرار خسته شده‌اند، «هنرمندان تجسمی» جستجوگر، «علاقه‌مندان عکاسی با موبایل» و حتی «درمانگران هنری» که به دنبال «رهایی از کمال‌گرایی» هستند، اکیداً توصیه می‌شود.

این کتاب فقط یک «راهنمای تکنیک» نیست؛ یک «بیانیهٔ فلسفی» است برای کسانی که می‌خواهند «با چشم‌های بسته هم دیدن را بیاموزند».