کتاب دختری که نمی خواست بزرگ شود ( نشر زمان)

کتاب دختری که نمی خواست بزرگ شود اثر جانی رداری

بزرگ شدن اتفاقی است که برای همه می افتد، اما شاید هیچ کس از ما نپرسد که واقعا برای آن آماده هستیم یا نه. کودکی زمانی است که جهان هنوز پر از شگفتی است؛ یک جعبه ساده میتواند به گنجی بزرگ تبدیل شود، یک پنجره میتواند راهی به سرزمینی ناشناخته باشد و یک خیال کوچک میتواند ساعت ها ما را سرگرم کند. اما هرچه زمان میگذرد، از ما انتظار میرود که بزرگ شویم، جدی تر باشیم و دنیای خیال را کم کم کنار بگذاریم. «دختری که نمی خواست بزرگ شود» قصه ای است درباره همین دغدغه؛ قصه دختری که نمیخواهد به سادگی از دنیای کودکی دل بکند.

جانی روداری با زبان قصه و خیال، موضوعی را پیش روی خواننده میگذارد که برای بسیاری از کودکان و حتی بزرگسالان آشناست. میل به ماندن در دنیایی که در آن بازی، خیال و کنجکاوی ارزشمند است، در برابر دنیایی که پر از قانون، وظیفه و انتظار است. اما این داستان تنها درباره نخواستن بزرگ شدن نیست. در دل ماجرا میتوان پرسش های دیگری را هم دید: آیا بزرگ شدن به معنای از دست دادن کودکی است؟ آیا میتوان همزمان با بزرگ شدن، خیال پردازی و شگفت زده شدن را حفظ کرد؟ و آیا کودکی واقعا فقط یک سن و یک دوره از زندگی است؟ روداری در داستان های خود معمولا از خیال به عنوان راهی برای نگاه کردن دوباره به واقعیت استفاده می کند.

او جهان آشنا را کمی تغییر میدهد تا چیزهایی را ببینیم که شاید در زندگی روزمره از کنارشان عبور کرده باشیم. در این داستان نیز دنیای کودکانه بهانه ای میشود تا مخاطب درباره مفهوم رشد، انتخاب و تغییر فکر کند. ترجمه مهناز صدری نیز امکان آشنایی خواننده فارسی زبان با این فضای خیال انگیز را فراهم میکند؛ فضایی که در آن شوخی و تخیل در کنار پرسش های جدی قرار میگیرند. زبان داستان به مخاطب اجازه میدهد همراه شخصیت اصلی حرکت کند، موقعیت های متفاوت را تجربه کند و در پایان، نگاه خودش را نسبت به بزرگ شدن پیدا کند. شاید یکی از زیباترین پیام های این داستان این باشد که بزرگ شدن لزوما به معنای خداحافظی با کودک درون نیست.

می توان قد کشید، مسئولیت پذیرفت و تجربه های تازه به دست آورد و در عین حال، هنوز از یک قصه لذت برد، برای چیزهای ساده هیجان زده شد و برای خیال جایی در زندگی نگه داشت. دختری که نمی خواست بزرگ شود ما را به همین دنیای دوست داشتنی دعوت میکند؛ دنیایی که در آن کودکی فقط یک خاطره نیست، بلکه بخشی از نگاه ما به زندگی است.