گزیده غزلیات شمس تبریزی (مولانا جلال الدین محمد بلخی) (نشر گویا)

گزیده غزلیات شمس تبریزی تذهیب و مینیاتور استاد محمود فرشچیان

در این نسخه نفیس، جلوه گاه پیوند میان شوریدگی عارفانه و کمال هنر ایرانی است. این اثر که با مقدمه ارزشمند توفیق ه سبحانی تدوین شده است، گزینشی از ناب ترین و پرشورترین اشعار مولانا در ستایش شمس تبریزی است. اشعار شمس، آینه تمام نمای درونیات انسان در مسیر رسیدن به حقیقت و تعالی است و خواندن آن در این قطع بزرگ، درکی عمیق تر از روح بلند این عارف بزرگ را به مخاطب هدیه می دهد. تفاوت بنیادین این نسخه در شکوه بصری آن نهفته است. بهره گیری از قطع رحلی بزرگ، فضایی وسیع و خیره کننده را برای درخشش هنر فراهم آورده است.

خوشنویسی استاد محمدمهدی منصوری با استادی تمام بر صفحات این کتاب نقش بسته و هر بیت را به قطعه ای از هنر اصیل ایرانی بدل کرده است. در کنار این نگارش هنرمندانه، تذهیب و مینیاتورهای بی بدیل استاد محمود فرشچیان، به متن جان بخشیده و آن را به اثری ماندگار تبدیل کرده است. جادوی قلم فرشچیان در این تصاویر، همراه با رنگ های زنده و جزئیات دقیق، فضایی روحانی را به تصویر می کشد که با مضامین عرفانی غزلیات همگامی بی نظیری دارد. استفاده از کاغذ گلاسه با کیفیت ممتاز در این نسخه، به دلیل قطع بزرگ کتاب، اهمیت دوچندانی می یابد.

این انتخاب باعث شده است که تذهیب ها و مینیاتورهای استاد فرشچیان با وضوحی بی نظیر به نمایش درآیند و خواننده را در هر صفحه مجذوب خود کنند. این کتاب در قالب جلد سخت و همراه با قابی نفیس عرضه شده است که علاوه بر زیبایی ظاهری، محافظی محکم برای این گنجینه هنری به شمار می رود. ساختار کتاب به گونه ای است که هم به عنوان اثری برای مطالعه و هم به عنوان یک کالای دکوراتیو و لوکس، جایگاه ویژه ای در کتابخانه های نفیس دارد. نشر گویا با انتشار این مجموعه در قطع رحلی بزرگ، بار دیگر تعهد خود را به ارائه آثار فاخر ادبی نشان داده است. این کتاب برای دوستداران هنر ایرانی، پژوهشگران ادبیات و کسانی که به دنبال هدیه ای ارزشمند و ماندگار هستند، انتخابی بی رقیب محسوب می شود.

خواندن غزلیات شمس در این نسخه نفیس، فراتر از یک مطالعه ساده، تجربه ای است که حواس مخاطب را درگیر زیبایی و کلام می کند. این اثر یادگاری ارزشمند از فرهنگ غنی ایران است که می تواند برای سالیان طولانی به عنوان میراثی فرهنگی در میان دوستداران ادبیات باقی بماند و معرف اصالت و هنر ایرانی باشد.