کتاب جوانی بارانی بود، پاریس ابری، اصفهان آفتابی (انتشارات یساولی)

کتاب جوانی بارانی بود، پاریس ابری، اصفهان آفتابی اثر احمدرضا احمدی 

آیا تا به حال برایتان پیش آمده که یک شهر، نه به خاطر معماری یا غذاهایش، که به خاطر حال و هوای یک دوران خاص از زندگیتان در خاطرتان بماند؟

اسم شهرها در ذهن ما همیشه با یک دما، یک نور، یک میزان بارش گره خورده است. تهران شلوغی نیمه‌ابر، شیراز غروب‌های نارنجی، رشت نمناکی همیشگی، و کویر یزد خشکی خورشیدسوخته. احمدرضا احمدی، این شاعر بزرگ نیمه‌پنهان شعر معاصر ایران، در این کتاب شما را به سفری نمی‌برد که در آن شهرها وسیله باشند، بلکه خود شهرها تبدیل می‌شوند به شخصیت‌های اصلی داستان.

«جوانی بارانی بود، پاریس ابری، اصفهان آفتابی» روایتی شاعرانه از سه اقلیم متفاوت درون یک انسان است. کتاب با ۱۳۵ صفحه در قطع رقعی با جلد شومیز و کاغذ بالکی منتشر شده است؛ همان کاغذی که لمسش نسخه‌های قدیمی و نوستالژیک را به یاد می‌آورد و با روح شاعرانه اثر هماهنگی دارد. ۱۳۵ صفحه برای روایت یک عمر؟ شاید جواب مثبت باشد اگر آن عمر با زبان شعر گفته شده باشد، زبانی که هر کلمه‌اش یک فصل است. اما چرا جوانی بارانی است؟

شاید به این خاطر که جوانی اوج طوفان‌های درونی است، دوره بی‌قراری‌ها، عشق‌های نافرجام، بیداری‌های ناگهانی و اشک‌هایی که پشت لبخند پنهان می‌شوند. باران جوانی نه نم نم، که سیل‌آساست؛ هر قطره‌اش یک کشف تازه، یک شکست شیرین یا یک رؤیای دست‌نیافتنی. بارانی که گاهی خیس می‌کند، گاهی می‌شوید و همیشه رگبار خاطره می‌شود.

سپس کتاب از ایران بیرون می‌زند و به پاریس می‌رود. پاریسی که در ادبیات جهان همواره شهر عشق و روشنایی است، اما در نگاه احمدی، پاریس ابری است. شاید از نگاه یک مسافر شرقی، پاریس آنقدرها هم که می‌گویند آفتابی نیست. ابری‌های پاریس همان مه‌هایی هستند که کلیساها را نیمه‌پیدا، رود سن را رازآلود و عابران را در خود غرق کرده‌اند.

شاید این ابرها نماد غربت‌اند، نماد آن لحظات که آدم میان تمدنی پیشرفته تنهاست. و سپس بازگشت؛ به اصفهان. اصفهان آفتابی. اصفهان همیشه نصف جهان را آفتابی می‌بینیم؛ آفتابی که در کاشی‌های مسجد شیخ لطف‌الله انعکاس دارد، آفتابی که در زاینده‌رود (وقتی آب دارد) می‌درخشد و آفتابی که شاعر بعد از سفرهای درونی و بیرونی بالاخره در آن آرام می‌گیرد.

آفتابیِ اصفهان یعنی بازگشت به ریشه، به زبان مادری، به آسمانی که می‌شناسی. نویسنده این سفر سه‌بعدی، احمدرضا احمدی، شاعری است که سهم‌اش در شعر حجم و شعر موج نو غیرقابل انکار است. او با حداقل کلمات، حداکثر فضا را ساخته و با ساده‌ترین تصاویر، پیچیده‌ترین احساسات را منتقل می‌کند.

خواندن این ۱۳۵ صفحه یعنی نشستن پای حرف‌های کسی که عمری شهرها را با چشم شاعر دیده است. جوانی بارانی بود، پاریس ابری، اصفهان آفتابی. پس شما کجای این کتاب نشسته‌اید؟ در آغاز طوفانی، در میانه مه‌آلود یا در پایان روشن؟ هر کجایش باشید، این کتاب آینه شماست