کتاب نغمه های بهشت مولانا (چاپ و نشر نظر)

کتاب نغمه های بهشت مولانا

در پهنهٔ بیکران ادب عرفانی فارسی، هیچ‌نامی به اندازهٔ مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، با شور و شیدایی، با عشق و رهایی گره نخورده است. «نغمه‌های بهشت» عنوانی است که پیش‌رو دارید؛ مجموعه‌ای که با گردآوریِ رفیق عبدالله و تنظیمِ دقیقِ فاطمه کاوندی، کوشیده است تا از میان انبوه غزلیاتِ شمس، آن قطعاتی را برگزیند که بیش از همه، طنینِ آسمانی و نورانی دارند.

این کتاب، نه یک گزینشِ ساده، که تلاشی است برای نزدیک‌تر کردنِ مولانا به قلب و جان مخاطب امروز. آنچه این مجموعه را از دیگر گزیده‌های مولوی‌شناسی متمایز می‌کند، رویکردِ دوگانه‌ی آن به زبان و معناست. اشعار در این کتاب، با زبانی فارسیِ اصیل و در عینِ حال روان، در کنار ترجمه‌ای انگلیسی قرار گرفته‌اند که به‌کمکِ فاطمه کاوندی، پلی میان دو فرهنگ و دو جهانِ زبانی ساخته است. این هم‌نشینی، فرصتی است برای آن‌که خواننده‌ی غیرفارسی‌زبان نیز، بی‌آنکه در دامِ ترجمه‌های تحت‌اللفظی گرفتار شود، با روح و جوهرهی اشعار مولانا آشنا گردد و حضوری تازه در فضای عرفانی او تجربه کند.

عنوانِ «نغمه‌های بهشت» نیز بی‌مناسبت انتخاب نشده است. مولانا در اشعارش، پیوسته از سماع، از نغمه و از آهنگ سخن می‌گوید؛ چرا که او خود، شاعری بود که جهان را نه با چشم که با گوش می‌ شنید و دریافت می‌کرد. نغمه‌ای که از بهشتِ درونِ او برمی‌خاست، همچون نبضی تپنده، هر دلِ تشنه‌ای را به رقص و شوریدگی فرا می‌خواند.

این کتاب، در تلاش است تا آن نغمه‌ها را، با همه‌ی لطافت و ژرفای‌شان، به گوشِ جهانیان برساند و خاطرهای از آن حالِ خوشِ عرفانی را در ذهن مخاطب زنده کند. رفیق عبدالله، با چشم‌اندازی جهانی و نگاهی که ریشه در عشقِ بی‌چون‌وچرای او به مولانا دارد، گزینشی انجام داده که در عینِ پرهیز از تکرار، توانسته است گسترهی معناییِ اشعار را به‌خوبی نشان دهد. از غزل‌های پرشورِ شمس‌وار تا قطعاتی که به سکوت و خلوت درونی دعوت می‌کنند؛ این گزینش، مانند یک سفر است؛ سفری که خواننده را از هیاهوی روزمره به آرامشی عمیق می‌رساند و در هر ایستگاه، با نغمه‌ای نو، او را به توقف و تأمل وا می‌ دارد.

این کتاب، برای دوستداران مولانا، پژوهشگرانِ ادبیات عرفانی، و نیز آن‌انی که به دنبال آشنایی با یکی از ژرف‌ترین گنجینه‌های فرهنگ ایرانی‌اند، اثری ارزشمند و الهام‌ بخش است. مطالعه‌ی «نغمه‌های بهشت»، فرصتی است برای تجربهی مجددِ آنچه مولانا «حال» می‌نامید؛ حالی که در آن، کلمه و معنا، صوت و سکوت، و خاک و آسمان در هم می‌آمیزند تا ترانۀ بی‌کرانِ عشق را به سمع جان برسانند.