مثنوی معنوی قابدار، وزیری، خط لرستانی (انتشارات بیهق )

مثنوی معنوی تذهیب هنرور 

مثنوی معنوی، این دریای بیکران معرفت و عرفان، بیگمان یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین آثار ادبیات فارسی و بلکه تمام اعصار است. جلالالدین محمد مولوی بلخی، این عارف والامقام قرن هفتم، با سرودن این شاهکار بی همتا، راهی به سوی حقیقت گشوده که تا ابد، مشتاقان را به خود فرا میخواند.

مثنوی را «قرآن به زبان فارسی» خواندهاند و این تعبیر، گویای عمق و عظمت این کتاب گران سنگ است؛ کتابی که در آن، از قصه های شیرین و تمثیل های دلنشین، برای بیان حقایق بلند عرفانی و اخلاقی بهره گرفته شده و هر بیت آن، چون نگینی درخشان، جلوهای از معرفت ناب را به تماشا میگذارد. آنچه بر ارزش این نسخه می افزاید، هنر والایی است که در آرایش آن به کار رفته است. خوشنویسی استاد اسماعیل نژاد فرد لرستانی، با قلمی استوار و چیره دست، هر بیت از این مثنوی را چنان بر صفحه نشانده که گویی کلام مولوی، خود به رقص درآمده و جلوهای از سماع معنوی را تداعی میکند.

این خط زیبا، نه تنها خواندن را دلپذیرتر ساخته، بلکه با هر حرف و حرکت قلم، روحی تازه در کالبد کلمات دمیده است. هنر خوشنویسی در این کتاب، چون پلی است میان صورت و معنا، میان ظاهر و باطن، که سالک را در سیر و سلوک معنوی همراهی میدارد. نگارگریهای استاد علیرضا آقامیری نیز، این کتاب را به تماشاگاهی از زیبایی بدل کرده است. هر تصویر، دریچهای است به سوی جهانی که مولوی در سخن بدان اشاره کرده و رنگها و نقوش، روایتی دیگر از همان حقایق را به زبان هنر بیان میدارند. این نگارگری ها، با ظرافتی تحسین برانگیز، مفاهیم عرفانی مثنوی را در قابهایی از رنگ و نقش به تصویر کشیده و جان مخاطب را با نظاره خویش، نوازشی دیگرگونه مبخشند.

تذهیب های استاد هنرور نیز همچون فرشی از نور، بر صفحه ها گسترده شده و جلوهای از عرش و کرسی را در این کتاب خاکی پدید آورده است. مقدمه ارزشمند استاد خرمشاهی، که خود از برجسته ترین مفاخر ادبیات عرفانی است، خواننده را با جهان مثنوی آشنا میسازد و راهنمایی است برای ورود به این وادی بیکران. سخن او، همچون چراغی فرا راهِ مشتاقان، مسیر را روشن میدارد و کلیدهایی برای گشودن رازهای نهفته در ابیات به دست میدهد.

کتاب با جلد سخت استوار و کاغذ گلاسه درخشان، چنان آراسته شده که هر صفحه اش، جلوهای از شکوه هنر و معرفت ایرانی است. بیگمان، این نسخه نفیس از مثنوی معنوی، نه صرفاً کتابی برای خواندن، که تحفه ای است برای تماشا، مرقعی است برای تدبر، و سفری است به ژرفای جان مولانا که هر بینندهای را به وجد می آورد و هر جوینده ای را به وصال میرساند.