کتاب تا بردمیدن گل ها (نشر سوره مهر)

کتاب تا بردمیدن گل ها اثر محمدرضا فیاض

ادبیات، همواره آیینه تمام نمای فرهنگ، احساس و اندیشه یک ملت بوده است و در میان گونه‌های ادبی، نثر فارسی جایگاهی ویژه و والا دارد. نثر، با گستردگی و انعطاف‌پذیری خود، توانسته است در طول سده‌ها، از ساده‌ترین روایت‌های روزمره تا پیچیده‌ترین مفاهیم فلسفی و عرفانی را در خود جای دهد و همواره، یک رسانه‌ی مؤثر برای انتقال معنا و تجربه‌ی انسانی بوده است.

کتاب پیش رو، اثری است ارزشمند و خواندنی که با نگاهی به بوستان کلمات و گلستان معانی، مجموعه‌ای از نوشته‌ها و تأملات ادبی را در خود گرد آورده است. محمدرضا فیاض، مؤلف این اثر، با زبانی شیوا و نگاهی عمیق به فرهنگ و ادب فارسی، گنجینه‌ای از اندیشه و زیبایی را در اختیار مخاطبان قرار داده و آنان را به تأملی دوباره در باب کلمات، معنا و زندگی دعوت کرده است. عنوان کتاب، با آن فضای شاعرانه و نویدبخش خود، گویای طراوت و امیدی است که در لابه‌لای سطور آن جاری است.

در این کتاب، مؤلف با بهره‌گیری از گنجینه‌ی ادبیات کهن و پیوند آن با دغدغه‌های انسان امروز، گویی می‌خواهد بگوید که همچنان، پس از سپری شدن شب‌های سرد و بی‌خوابی، لحظه‌ی رویش و شکفتن فرا خواهد رسید. این اثر، مانند سفری است در بوستان کلمات و گلستان معانی، که در آن با چهره‌ها و مضامین آشنا و دوست‌داشتنی ادبیات فارسی روبرو می‌شویم و از هر برگ آن، بوی آشنای قلم‌های مانوس به مشام می‌رسد. نثر فیاض، ساده و روان است، اما در عین سادگی، از عمقی شگرف برخوردار است.

او در این نوشته‌ها، بی‌آنکه به تکلف و تصنع روی آورد، با مخاطب سخن می‌گوید و او را به هم‌نشینی با کلامی پرمایه و تأمل‌برانگیز فرا می‌خواند. این کتاب، فرصتی است برای درنگی در این روزگار شتاب‌زده؛ لحظاتی برای بازگشت به خویشتن، برای شنیدن صدای آرامش‌بخش کلمات، و برای آنکه با نگاهی تازه به جهان پیرامون بنگریم. خواننده در این اثر، با خود و با میراثی گران‌ بها از فرهنگ و ادب این سرزمین، روبه‌رو می‌شود و درمی‌یابد که هنوز هم، پس از همه این سال‌ها، کلمات میتوانند التیام‌بخش جان‌های خسته باشند و امیدی تازه در دلها بکارند.

این کتاب، نه فقط برای اهل ادب و پژوهش، که برای هر خواننده‌ای که به دنبال لحظاتی از آرامش، تأمل و درنگ در دنیای پرمشغله‌ی امروز است، می‌تواند همراهی دلنشین و مغتنم باشد و گلچینی است از زیباترین ثمرات باغ فرهنگ ایرانی که در آن، همچنان که از نامش پیداست، تا بردمیدن گل‌ها، باید چشم به راه بهار بود و به رویش ایمان داشت.