دیوان حافظ نشر بهزاد، قطع وزیری قابدار (نشر بهزاد)

دیوان حافظ خوشنویس محمدمهدی منصوری 

در میان گنجینه‌های بی‌نظیر ادب فارسی، دیوان حافظ بی‌گمان درخشان‌ترین و رازآمیزترین آنهاست. خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، این طناز خوش‌سخن و عاشق‌پیشه قرن هشتم، با غزل‌های شورانگیز خود، چنان در جان و دل ایرانیان نفوذ کرده که قرن‌هاست هر خانه‌ای را با حضورش آراسته و هر دلی را با کلامش نوازش داده است. دیوان او، نه صرفاً مجموعه‌ای از اشعار، که دریچه‌ای است به سوی جهانی از عشق، معرفت، رندی، و طنزی که از لابه‌لای الفاظ، حقیقتی دیگرگون را هویدا می‌سازد.

این کتاب، آینه تمام‌نمای روح یک ملت است؛ ملتی که در فراز و نشیب‌های روزگار، پناهگاهی جز غزل‌های این خواجه شیرازی نیافته است. آنچه بر ارزش این نسخه می‌افزاید، خط زیبای استاد محمدمهدی منصوری است که با قلمی خوش‌نقش و ظریف، هر بیت را چون نگینی بر صفحه نشانده است. هنر خوشنویسی در این کتاب، با شعر حافظ چنان آمیخته که گویی هر دو از یک سرچشمه جاری شده‌اند؛ یکی با مرکب خیال و دیگری با مرکب قلم، تماشاگاهی از زیبایی آفریده‌اند که چشم و جان را هم‌زمان می‌نوازد.

نظاره این صفحات، خود سفری است به عمق فرهنگ ایرانی، جایی که ادب و هنر در هم‌آمیخته و جلو‌ای بدیع پدید آورده‌اند. حافظ با غزل‌های عاشقانه و عارفانه‌اش، پرده از رازهای نهان می‌گشاید و با رندی و نکته‌پردازی‌های ظریف، هم از زهد ریایی می‌رنجد و هم از عشق زمینی و آسمانی سخن می‌گوید. هر غزل این دیوان، چون نگینی است بر تارک ادب فارسی که با هر بار خواندن، راز تازه‌ای از خود برملا می‌سازد. از باده‌نوشی و خرابات تا بهشت و حوریان، از نقد صوفی و زاهد تا مدح مرشد و معشوق، همه در کلام این شاعر بزرگ جمع آمده و جهانی بی‌نظیر پدید آورده است. دیوان حافظ، زمزمه‌ای است هم‌نشین با جان که هرکه با آن انس گیرد، هرگز دل از آن نخواهد برداشت.

جلد سخت همراه با قابِ زیبای این کتاب، همچون خزانه‌ای گران‌مایه از این گوهرها نگهداری می‌کند و کاغذ گلاسه آن، درخشندگی و جلوه‌ای ویژه به صفحات بخشیده که با هر ورق، جلو‌ای از شکوه هنر و ادب را به تماشا می‌گذارد. انتشارات بهزاد با چاپ این نسخه نفیس، سهمی در ماندگاری هرچه بیشتر این میراث جاودان داشته است.

بی‌گمان، این کتاب برای هر ایرانیِ دلبسته به فرهنگ و ادب خویش، سرمایه‌ای است بی‌همتا؛ سرمایه‌ای که در پناه آن، می‌توان با خواجه‌ای هم‌نفس شد که قرن‌هاست بر تارک سخن فارسی می‌درخشد و خواهد درخشید.